วันก่อนนั่งคุยกับ @Chokchai เรื่อง Scrum ระหว่างสอน Scrum ที่แห่งหนึ่งระหว่างคุยโชคชัยก็โดนเรียกตัวไปอธิบายอะไรบางอย่างแล้วก็เดินหล่อๆกลับเล่าว่า “พี่ผมว่า Waterfall มันเวิร์คเพราะเมื่อก่อนมันเป็น punch card…” น้องยังไม่ทันพูดจบผมก็ทะลึ่งแทรกไปว่า “มีผู้ายคนหนึ่งที่ odd-e เล่าเรื่องแบบนี้ให้ผมฟังแต่มันเป็นเรือง Moon Machine น่าจะเป็นเรื่องเดียวกับที่จั๊วะพูด” ทั้งสองคนน่าจะสรุปตรงกันว่า Waterfall เป็นกระบวนการทำงานที่เหมาะสมมากกับอะไรก็ตามที่การเปลี่ยนแปลงมีราคาแพง กินเวลานาน … ดังนั้นเราเลือกใช้กระบวนการแบบนี้เพราะเราป้องกันการเปลี่ยนแปลงไปดู VDO ครับว่าการเขียน Software ที่เหมาะกับการใช้ Waterfall เป็นแบบนี้
เริ่มอไจล์ ที่ปัญหา
มันเนื่องมากจากโพสนี้:
อยากจะศึกษา agile practice คิดว่าเริ่มที่ตัวไหนก่อนดีค่ะ scrum ดีมั้ย หรือว่าแนะนำตัวไหนค่ะ แล้วจะเริ่มจาก web ไหนที่ให้เข้าใจได้ง่ายๆ เร็วๆ
คำตอบของผมคือ
ถ้าให้แนะนำคือ เริ่มก้าวแรกด้วยการไม่ทำอไจล์ครับ
เจ้าตัวก็เลยงงๆ ว่า
ทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่าทำยังไงหรอค่ะ
แล้วก็มีคนมาขยายต่อให้ว่า
รับเมนท์เซนเซ Kamon อย่าคิดอย่างตรงไปตรงมา ให้นึกว่าฟังพระเทศน์ มันเป็นปริศนาธรรม
เลยคิดว่าต้องมาอธิบายจริงๆ จังๆ ตรงนี้
อ่านต่อ
Dev เสร็จวันสุดท้าย QA เทสไม่ทัน
ทำอไจล์แล้วไม่มีบั๊ก พ่องง
มันสืบเนื่องมาจาก โพสหนึ่งใน อไจล์๖๖ ว่า “เคยได้ยินว่าอไจล์ทำแล้วไม่มี bug …” ที่มาพร้อมกับรูปๆ หนึ่งที่บอกประมาณว่า ถ้าไม่บั๊กเกิดจาก
- ไม่วางแผน บอกให้ทำโฟลชาร์ต
- ไม่รอบคอบ บอกว่าเขียนแล้วต้องเทส
- ไม่ครบถ้วน บอกว่าคนให้ข้อมูลต้องครบถ้วนไม่ควรแก้ทีหลัง
- ไม่มีประสบการณ์ บอกว่าถ้าโปรแกรมเมอร์มีประสบการณ์เพียงพอจะไม่เกิดบั๊ก
การวางแผนแบบอไจล์
การวางแผนคือทุกสิ่ง แต่ตัวแผนเป็นสิ่งไร้ค่า
Plans are nothing; planning is everything.
Dwight D. Eisenhower
ถ้าผู้บัญชาการรบสมัยสงครามโลกครั้งที่สองและประธานาธิบดีคนที่ 34 ของสหรัฐฯ พูดไว้อย่างนี้ มันต้องมีอะไรอยู่ในนั้นแน่นอน
